Icefields Parkway deel 2: Van Columbia Icefield naar Banff

De ochtend door de kou slecht kunnen opstaan, er had de gehele avond en nacht een fikse wind gestaan en ook de nabijheid van het enorme ijsveld kwam de warmte niet ten goede. De ochtend was gelukkig zonnig begonnen en daardoor voelde het een stuk

aangenamer aan. We vertrokken om het tweede

deel van de route te vervolgen. Het eerste deel

ging gestaag. Na korte tijd rijden verlieten we

Jasper National Park en ruilden we deze in voor

Banff National Park. Op dit gedeelte bereikten

we het hoogste punt van de route (ruim 2000

meter). Bij Saskatchewan River Crossing de RV

maar weer eens volgetankt en verwend met een

halve “APK” bij het benzine station, een gratis

remtest, oliecontrole e.d. ware inbegrepen bij een

tankbeurt. Na een kop koffie vervolgden we de

weg naar de eerste serieuze stop voor vandaag,

Mistaya Canyon.

Een korte wandeling vanaf de snelweg naar waar

de Mistaya River zich een weg heeft gebaand door

het kalksteen en is er een 20 meter diepe canyon

ontstaan. De canyon is niet groot maar zeker de

moeite waard.

Vervolgens de route verder hervat naar Bow Summit, het uitkijkpunt over Peyto Lake. Daar aangekomen bleek alleen de eerste parkeerplaats sneeuw vrij te zijn gemaakt. We waren inmiddels al weer aardig geklommen (de higway haalde hier een hoogte van een kleine 2000 meter hoogte) en ondanks het stralend weer was met een temperatuur ruim boven de 20 ºC lag er nog een fors pak sneeuw op de weg richting het uitkijkpunt. Er zat dus niets anders op dan een wandeling door de smeltende sneeuw bergopwaarts te maken. Dit was geen straf, heerlijk in je t-shirt door de de sneeuw in een adembenemende omgeving.

Na de glibberige  wandeling kwamen we uiteindelijk aan bij het uitzichtpunt over Peyto Lake, een door de Peyto gletsjer gevoed meer. In de zomer heeft het meer zijn mooie turquoise kleur maar was op dit moment nog bevroren. Echter bleef het een adembenemend plaatje, je kijkt enkele honderden meters vanaf Bow Summit neer over het meer en zijn omgeving, prachtig besneeuwde bergen en eindeloze wouden, het was de wandeling van 20 minuten door de sneeuw meer dan waard.

Nabij Herbert Lake vonden we een geschikte plaats voor de lunch, echter het meer niet gezien. Wel was onze maag vol en besloten we naar een camping op zoek te gaan voor de komende dagen. Onderweg hadden we van mensen de tip gekregen om in Bannf NP de camping Johnston Canyon te proberen. Deze camping zou in een mooie en rustige omgeving liggen en goed centraal voor alle belangrijke bezienswaardigheden in het park. Om deze te bereiken moesten we via highway 1A (the Bow Valley Parkway) van Lake Louise in de richting van Banff reizen. Deze weg loopt paralel aan de veel drukkere drie-baans snelweg, de highway 1. Highway 1A bleek echt een rustige weg door een schitterend landschap met bossen, we moesten zo nu en dan opletten voor de overstekende herten. Aangekomen bij de camping bleek deze te zijn gesloten vanwege de nodige werkzaamheden.

We besloten om noodgedwongen door te rijden naar het stadje Banff en daar verder te kijken. Daar aangekomen en enigszins moe van het reizen en de hitte besloten we, na de Lonely Planet te hebben geraadpleegd, om een nachtje op de immense Tunnel Mountain Campground door te brengen. Vandaar uit zullen we weer verder kijken.

Ter ontspanning zijn we aan het einde van de middag naar de Banff Upper Hot Springs gegaan. Dobberend in het water van 39 graden ˚C zijn we heerlijk ontspannen en uitgerust, maar ook zeer loom, geworden. Die avond hebben we een burger in het stadje Banff genomen en zijn we lekker vroeg onder de wol gegaan.