Medicine Lake, Maligne Lake en Maligne Canyon

Een koude ochtend met veel bewolking en een koude wind en zo nu en dan een kleine bui. Met de RV naar de douches en daardoor goed opgewarmd. In Jasper ontbeten en getankt. Vanuit Jasper in de richting van Maligne Lake gereden. Als eerste Maligne Canyon voorbij gereden, die moest wachten tot de middag, eerst naar Medicine Lake. Vlak voor Medicine Lake liepen er al aan aantal Elks in de berm waarvan er een de weg over stak. Aangekomen bij het meer dat voor een groot deel droog lag. Het meer loopt vanaf de herfst, wanneer het smeltwater (aangevoerd door de Maligne rivier) van de gletsjers afneemt, langzaam leeg via een ondergronds grottenstelsel. Zodanig dat er alleen een

moddermoeras overblijft. Het “verdwenen” water komt 16

kilometer verder weer aan de oppervlakte in de Maligne

Canyon. Het is een van de grootste “zinkende” rivieren

van het westelijk halfrond en waarschijnlijk het grootste

ontoegankelijke grottenstelsel van de wereld.

Na een korte stop, het was goed koud, verder in de richting

van Maligne Lake gereden o.a. door zeldzaam caribou

gebied. Bij aankomst bleek het meer nog bevroren te zijn.

Dus geen kano tocht over het grootste meer van de

Canadese Nationale Parken (22,5 kilometer lange en 97

meter diep op het diepste punt). En ook

geen Spirit Island, het overbekende

(schier)eilandje dat alleen per boot te

bereiken is. Na een kort buitje, met zelfs

minime sneeuwvlokken, trok de de lucht

langzaam open en kwam de zon er een

beetje door.

Op de weg terug naar Maligne Canyon, een

van de diepste canyons van de Canadian

Rockies. Aan het begin van de wandeling

(vanaf first bridge) kijk je ca. 55 meter

de kloof in naar het watergeweld onder je,

best imposant. Dezelfde diepe kloof is op

zijn smalst maar 2 meter breed zodat de

eekhoorns van de ene naar de andere zijde

springen.

De wandeling van ca. 4,2 kilometer van first bridge naar fifth bridge en dezelfde afstand weer terug maar dan omhoog. We besloten om de heenweg de upper canyon trail te doen. De wandeling was geweldig, het eerste stuk, waar de het canyon door het kalksteen diep is is erg indrukwekkend. Langs het water en op delen van de wanden waren nog grote stukken sneeuw en ijs te zien. In dit gedeelte ligt vlak na de first bridge de eerste waterval, met een hoogte verschil van 23 meter (de hoogste waterval van het park) een indrukwekkend gezicht. In grote delen van de canyon raast het water als wilde door de nauwe kloof, dat geeft een oorverdovend kabaal en doet je realiseren dat de natuur soms erg bruut kan zijn.

Aangekomen bij het einde van de trail, fifth bridge, een smalle hangbrug nabij de Athabasca River, stonden twee white tail deers te grazen aan de voet van de brug. Inmiddels was het erg zonnig en warm geworden, ook dat is Canada, ‘s ochtends lichte sneeuw ‘s middags ronde de 25 graden. Na een korte pauze hebben we de tocht hervat terug naar de RV bij first bridge. Ditmaal langs de lower canyon trail.

Na deze heerlijke dag hebben we ons laten verwennen in Jasper Brewing Company (de enige brouwerij in de Canadese nationale parken) met een lekker glas bier en een heerlijke maaltijd.